قرار شد که بيايي و از ستاره بگويي
صداي پنجره باشي و از نظاره بگويي

تمام قصه‌ي دردِ هزار و يک شب ما را
- بدون آنکه بخواني- به يک اشاره بگويي

نشان صبح همين بود، همين که «حي علي العشق»
تو با صداي سپيدت به هر مناره بگويي

براي دخترکاني که سهم خاک نبودند
تو از جوانه زدن در شبي بهاره بگويي

و موج، پشت سرِ موج، به صخره‌‌ها بزني تا
از آن حقيقت آبي در اين کناره بگويي

چه سبز مي‌شود آن روز که در صداي سواري
غزل دوباره بخواني، اذان دوباره بگويي